Bez Franka v golovi

25c9ae7-fran

Mozslyvo, ce tillky moe osobyste vrazsennia. J vono, mozslyvo, v csomuss nesluszne, bo ja csogoss nedobacsyv. Utim, ja vzagali tut i zjawliausia dlia togo, scob dilytysia suto osobystymy vrazsenniamy – hocs slusznymy, hocs neslusznymy.

Tak ot. U mene sklalosia vrazsennia, niby v Ukraini 28 trawnia 2016 roku faktycsno ne zaüvazsyly sotoi ricsnyci z dnia smerti Ivana Franka. A ricsnycia, csort zabyraj, bula vse-taky sotou. Vy sobi ce uawliaete? Riwno sto rokiv prozsyla nacìa bez togo, hto stvoryv, vygadav abo j vidkryv dlia nei pewni kategoriällni parametry jii isnuvannia, prycsomu taki, sco u znacsní svoí csastyni zalyszauttsia j nyni gostro aktuällnymy. Csudový pryvid dlia nei, dlia nacii, jakoss po-osoblyvomu ciu postatt uszanuvaty, jakoss ti parametry perebraty, pereinventaryzuvaty, pereglianuty, zapdejtyty i zapǵrejdyty. Ale nacìa povelasia cilkom typovo dlia sebe – zabula. Csy to pak, jak ja vzse desco vysce zaznacsyv, ne zaüvazsyla i propustyla-proihala.

Usia nacìa v cilomu. Za vyniatkom killkoh awtoriv ciogo vydannia.

I sce za vyniatkom vidomogo ne v miru ruhlyvogo politpersonazsa, v jakogo ne tillky prizvysce rymuettsia z Frankovym, ale j nazva partii desco vidluniue tìeu, kotru Franko spiwzasnovuvav sce 1890-go. Ale vin, cej personazs, ne rahuettsia, bo zamistt Frankovogo molota dlia lupannia skaly v niogo vsiogo lysz vyla dlia powsiudnogo gnojometannia.

Tozs i mova ne pro niogo, a vse-taky pro Frankovu ricsnyciu.

Sco nas ciogo razu vidvoliklo vid takogo istorycsno cinnogo, sco daettsia raz na sto rokiv, szansu? Dzsamala? Sawcsenko z TymoszenkoU? Sce hto-nebudd? Spyszemo j ciogo razu naszu neüvazsnistt na vijnu? A mozse, cia vijna tomu j mordue nas teper, sco my neüvazsni z Frankom, sco my jogo ne bacsymo?

Ni, zagalom use zrozumilo. Rosijsskomowna verhiwka cìei krainy Franka liubyty (csy znaty prynajmni) ne mozse, bo ne mae v sobi vid pryrody zsodnogo kodu dostupu do jogo mesydzsiv. Zsodnogo derzsawnogo organu rozuminnia, inszymy slovamy. Ale hocsa b zdorový gluzd «derzsawnykiv», do takoi miry nacsebto perejniatyh «единством страны», mav by jim pidkazuvaty strategicsnu vazslyvistt togo, hto, perelamawszy ledd ne sam-odyn taku masovu j masovanu inertnistt vlasnogo narodu, taky nawcsyv jogo nazyvaty sebe ne rusynamy, a ukrainciamy? Csy hocs by togo, hto vzse cilyh 120 rokiv tomu (opa-na, sce odyn juvilej!), u svoí statti 1896 roku, zaavyv usiomu svitovi, sco «i my v Ewropi»?

Zdorový gluzd mav by, ale, zdaettsia, ne pidkazav. A Slawko Vakarcsuk, csy ne jedyný vzse nateper pop-uliaryzator Ivana Franka v Ukraini, ocsevydno, nadmiru sturbovaný svitovym turom, ne nagadav. U Lvovi zs vidznacsyly tak, jak zagalom use vidznacsautt u Lvovi.

Z Szewcsenkom krasce. Do Szewcsenka nas povernuly Majdan i smertt Nigoana. Tomu Szewcsenka my hocs i ne csytaemo, ale znovu liubymo.

Z Frankom girsze. Vazsko uavyty sobi, scob htoss, napryklad, zaplakav nad jogo virszem. Nad Szewcsenkovym ce legsze sobi uavyty. Ot ja lysz podumau sobi pro svou babciu Irenu Karliwnu – jak vona sylkuettsia csytaty meni Szewcsenka vgolos – a v nei nicsogo ne vyhodytt, bo vona tut-taky zahodyttsia placsem. A nad Frankom vona placsem ne zahodylasia, ce prawda. Franko zaskladný dlia prosto placsu, zaintelektuällný dlia scyryh ukrainsskyh golosinn.

Nu ale zs ce ne prycsyna dlia togo, scob zabuvaty j ne znaty! Scob cilyh sto (cyfrou: 100!) rokiv na kalendari ne zaüvazsyty. Bo ce zs, powtoriuu, bula ne jakass nedoluga 77-ma ricsnycia, csy 81-sza abo 99-ta, ce bula sota. Sto rokiv samotnosti, skazav by Markes. Csy sto rokiv neprytomnosti?

Tym csasom telefonuutt, a potim i pyszutt vid Szustera, zaproszuucsy na «priame skajpove vkliucsennia» u programi Olesia Donìa «Idejný vybir». Oless Doní, nagadau, ce toj, hto paru desiatylitt tomu buv dlia ukrainciv pryblyzno tym, csym dlia nyh je siogodnisznia Sawcsenko. Cym poriwnianniam ja poky sco ne hocsu skazaty nicsogo.

Tak ot, vid Olesia Donìa pyszutt: «Tema programy stosuvatymettsia nescodawnih perejmenuvann mist. Ale csy vsim mistam povernuly jihni istorycsni nazvy? My hotily b zrobyty vkliucsennia z panom Jurìem, scob vin rozpoviv pro svoe stawlennia do povernennia Frankiwsku jogo istorycsnoi nazvy – Stanislaviv».

Bliaha-muha, dumaettsia meni, oce tak manipuliacìa! Sco za klasycsna, ta prosto-taky klasniucsa, pidmina poniatt! U naszyh zse «nescodawnih perejmenuvanniah» iszlosia zs nacsebto pro dekomunizacìu. A tut kazsutt – povernennia istorycsnyh nazv. To mozse, ce vzagali odne j te zs? A Dnipro – ce povernuta istorycsna nazva? A Franko, Ivan Jakovycs, csasom ne komunist?

Ale ce vzse tak sobi – skazaty b, korotký epizod nawzdogin juvileu, sco ne vidbuwsia.

Nu v mene prynajmni take vrazsennia, sco ne bulo jogo, juvileu.

************

Tekst inszymy abetkamy »

Mozhlyvo, ce tillky moe osobyste vrazhennia. Y vono, mozhlyvo, v chomuss neslushne, bo ya chogoss nedobachyv. Utim, ya vzagali tut i zyawliausia dlia togo, schob dilytysia suto osobystymy vrazhenniamy – hoch slushnymy, hoch neslushnymy.

Tak ot. U mene sklalosia vrazhennia, niby v Ukraini 28 trawnia 2016 roku faktychno ne zaüvazhyly sotoi richnyci z dnia smerti Ivana Franka. A richnycia, chort zabyray, bula vse-taky sotou. Vy sobi ce uawliaete? Riwno sto rokiv prozhyla nacìa bez togo, hto stvoryv, vygadav abo y vidkryv dlia nei pewni kategoriällni parametry yii isnuvannia, prychomu taki, scho u znachniy svoiy chastyni zalyshauttsia y nyni gostro aktuällnymy. Chudovyj pryvid dlia nei, dlia nacii, yakoss po-osoblyvomu ciu postatt ushanuvaty, yakoss ti parametry perebraty, pereinventaryzuvaty, pereglianuty, zapdeytyty i zapǵreydyty. Ale nacìa povelasia cilkom typovo dlia sebe – zabula. Chy to pak, yak ya vzhe descho vysche zaznachyv, ne zaüvazhyla i propustyla-proihala.

Usia nacìa v cilomu. Za vyniatkom killkoh awtoriv ciogo vydannia.

I sche za vyniatkom vidomogo ne v miru ruhlyvogo politpersonazha, v yakogo ne tillky prizvysche rymuettsia z Frankovym, ale y nazva partii descho vidluniue tìeu, kotru Franko spiwzasnovuvav sche 1890-go. Ale vin, cey personazh, ne rahuettsia, bo zamistt Frankovogo molota dlia lupannia skaly v niogo vsiogo lysh vyla dlia powsiudnogo gnoyometannia.

Tozh i mova ne pro niogo, a vse-taky pro Frankovu richnyciu.

Scho nas ciogo razu vidvoliklo vid takogo istorychno cinnogo, scho daettsia raz na sto rokiv, shansu? Jamala? Sawchenko z TymoshenkoU? Sche hto-nebudd? Spyshemo y ciogo razu nashu neüvazhnistt na viynu? A mozhe, cia viyna tomu y mordue nas teper, scho my neüvazhni z Frankom, scho my yogo ne bachymo?

Ni, zagalom use zrozumilo. Rosiysskomowna verhiwka cìei krainy Franka liubyty (chy znaty prynaymni) ne mozhe, bo ne mae v sobi vid pryrody zhodnogo kodu dostupu do yogo mesyjiv. Zhodnogo derzhawnogo organu rozuminnia, inshymy slovamy. Ale hocha b zdorovyj gluzd «derzhawnykiv», do takoi miry nachebto pereyniatyh «единством страны», mav by yim pidkazuvaty strategichnu vazhlyvistt togo, hto, perelamawshy ledd ne sam-odyn taku masovu y masovanu inertnistt vlasnogo narodu, taky nawchyv yogo nazyvaty sebe ne rusynamy, a ukrainciamy? Chy hoch by togo, hto vzhe cilyh 120 rokiv tomu (opa-na, sche odyn yuviley!), u svoiy statti 1896 roku, zaavyv usiomu svitovi, scho «i my v Ewropi»?

Zdorovyj gluzd mav by, ale, zdaettsia, ne pidkazav. A Slawko Vakarchuk, chy ne yedynyj vzhe nateper pop-uliaryzator Ivana Franka v Ukraini, ochevydno, nadmiru sturbovanyj svitovym turom, ne nagadav. U Lvovi zh vidznachyly tak, yak zagalom use vidznachautt u Lvovi.

Z Shewchenkom krasche. Do Shewchenka nas povernuly Maydan i smertt Nigoana. Tomu Shewchenka my hoch i ne chytaemo, ale znovu liubymo.

Z Frankom girshe. Vazhko uavyty sobi, schob htoss, napryklad, zaplakav nad yogo virshem. Nad Shewchenkovym ce legshe sobi uavyty. Ot ya lysh podumau sobi pro svou babciu Irenu Karliwnu – yak vona sylkuettsia chytaty meni Shewchenka vgolos – a v nei nichogo ne vyhodytt, bo vona tut-taky zahodyttsia plachem. A nad Frankom vona plachem ne zahodylasia, ce prawda. Franko zaskladnyj dlia prosto plachu, zaintelektuällnyj dlia schyryh ukrainsskyh golosinn.

Nu ale zh ce ne prychyna dlia togo, schob zabuvaty y ne znaty! Schob cilyh sto (cyfrou: 100!) rokiv na kalendari ne zaüvazhyty. Bo ce zh, powtoriuu, bula ne yakass nedoluga 77-ma richnycia, chy 81-sha abo 99-ta, ce bula sota. Sto rokiv samotnosti, skazav by Markes. Chy sto rokiv neprytomnosti?

Tym chasom telefonuutt, a potim i pyshutt vid Shustera, zaproshuuchy na «priame skaypove vkliuchennia» u programi Olesia Donìa «Ideynyj vybir». Oless Doniy, nagadau, ce toy, hto paru desiatylitt tomu buv dlia ukrainciv pryblyzno tym, chym dlia nyh ye siogodnishnia Sawchenko. Cym poriwnianniam ya poky scho ne hochu skazaty nichogo.

Tak ot, vid Olesia Donìa pyshutt: «Tema programy stosuvatymettsia neschodawnih pereymenuvann mist. Ale chy vsim mistam povernuly yihni istorychni nazvy? My hotily b zrobyty vkliuchennia z panom Yurìem, schob vin rozpoviv pro svoe stawlennia do povernennia Frankiwsku yogo istorychnoi nazvy – Stanislaviv».

Bliaha-muha, dumaettsia meni, oce tak manipuliacìa! Scho za klasychna, ta prosto-taky klasniucha, pidmina poniatt! U nashyh zhe «neschodawnih pereymenuvanniah» ishlosia zh nachebto pro dekomunizacìu. A tut kazhutt – povernennia istorychnyh nazv. To mozhe, ce vzagali odne y te zh? A Dnipro – ce povernuta istorychna nazva? A Franko, Ivan Yakovych, chasom ne komunist?

Ale ce vzhe tak sobi – skazaty b, korotkyj epizod nawzdogin yuvileu, scho ne vidbuwsia.

Nu v mene prynaymni take vrazhennia, scho ne bulo yogo, yuvileu.

 
***** ***** *****

Tekst inszymy abetkamy »

Mozslyvo, ce tillkie moe osobieste vrazsennia. J vono, mozslyvo, v csomuss nesluszne, bo ja csogoss nedobacsiev. Utim, ja vzagali tut i zjawliausia dlia togo, scob dilytysia suto osobiestymie vrazsenniamie – hocs slusznymie, hocs neslusznymie.

Tak ot. U mene sklalosia vrazsennia, nibie v Ukraini 28 trawnia 2016 roku faktycsno ne zaüvazsiely sotoi ricsnyci z dnia smerti Ivana Franka. A ricsnycia, csort zabieraj, bula vse-takie sotou. Vie sobi ce uawliaete? Riwno sto rokiv prozsiela nacìa bez togo, hto stvoryv, viegadav abo j vidkryv dlia nei pewni kategoriällni parametry jii isnuvannia, prycsomu taki, sco u znacsní svoij csastyni zalyszauttsia j nyni gostro aktuällnymie. Csudoviej pryvid dlia nei, dlia nacii, jakoss po-osoblyvomu ciu postatt uszanuvaty, jakoss ti parametry perebraty, pereinventaryzuvaty, pereglianuty, zapdejtyty i zapǵrejdyty. Ale nacìa povelasia cilkom typovo dlia sebe – zabula. Csie to pak, jak ja vzse desco viesce zaznacsiev, ne zaüvazsiela i propustyla-proihala.

Usia nacìa v cilomu. Za vieniatkom killkoh awtoriv ciogo viedannia.

I sce za vieniatkom vidomogo ne v miru ruhlyvogo politpersonazsa, v jakogo ne tillkie prizviesce rymuettsia z Frankoviem, ale j nazva partii desco vidluniue tìeu, kotru Franko spiwzasnovuvav sce 1890-go. Ale vin, cej personazs, ne rahuettsia, bo zamistt Frankovogo molota dlia lupannia skaly v niogo vsiogo lysz viela dlia powsiudnogo gnojometannia.

Tozs i mova ne pro niogo, a vse-takie pro Frankovu ricsnyciu.

Sco nas ciogo razu vidvoliklo vid takogo istorycsno cinnogo, sco daettsia raz na sto rokiv, szansu? Dzsamala? Sawcsenko z TymoszenkoU? Sce hto-nebudd? Spieszemo j ciogo razu naszu neüvazsnistt na vijnu? A mozse, cia vijna tomu j mordue nas teper, sco mie neüvazsni z Frankom, sco mie jogo ne bacsiemo?

Ni, zagalom use zrozumilo. Rosijsskomowna verhiwka cìei krainy Franka liubiety (csie znaty prynajmni) ne mozse, bo ne mae v sobi vid pryrody zsodnogo kodu dostupu do jogo mesydzsiv. Zsodnogo derzsawnogo organu rozuminnia, insziemie slovamie. Ale hocsa b zdoroviej gluzd «derzsawnykiv», do takoi miry nacsebto perejniatyh «edynstvom stranы», mav bie jim pidkazuvaty strategicsnu vazslyvistt togo, hto, perelamawszy ledd ne sam-odyn taku masovu j masovanu inertnistt vlasnogo narodu, takie nawcsyv jogo nazyvaty sebe ne rusynamie, a ukrainciamie? Csie hocs bie togo, hto vzse cilyh 120 rokiv tomu (opa-na, sce odyn juvilej!), u svoij statti 1896 roku, zaaviev usiomu svitovi, sco «i mie v Ewropi»?

Zdoroviej gluzd mav bie, ale, zdaettsia, ne pidkazav. A Slawko Vakarcsuk, csie ne jedyný vzse nateper pop-uliaryzator Ivana Franka v Ukraini, ocseviedno, nadmiru sturbovaný svitoviem turom, ne nagadav. U Lvovi zs vidznacsiely tak, jak zagalom use vidznacsautt u Lvovi.

Z Szewcsenkom krasce. Do Szewcsenka nas povernuly Majdan i smertt Nigoana. Tomu Szewcsenka mie hocs i ne csietaemo, ale znovu liubiemo.

Z Frankom girsze. Vazsko uaviety sobi, scob htoss, napryklad, zaplakav nad jogo virszem. Nad Szewcsenkoviem ce legsze sobi uaviety. Ot ja lysz podumau sobi pro svou babciu Irenu Karliwnu – jak vona sylkuettsia csietaty meni Szewcsenka vgolos – a v nei nicsogo ne viehodytt, bo vona tut-takie zahodyttsia placsem. A nad Frankom vona placsem ne zahodylasia, ce prawda. Franko zaskladný dlia prosto placsu, zaintelektuällný dlia scieryh ukrainsskieh golosinn.

Nu ale zs ce ne prycsiena dlia togo, scob zabuvaty j ne znaty! Scob cilyh sto (cyfrou: 100!) rokiv na kalendari ne zaüvazsiety. Bo ce zs, powtoriuu, bula ne jakass nedoluga 77-ma ricsnycia, csie 81-sza abo 99-ta, ce bula sota. Sto rokiv samotnosti, skazav bie Markes. Csie sto rokiv neprytomnosti?

Tym csasom telefonuutt, a potim i pieszutt vid Szustera, zaproszuucsie na «priame skajpove vkliucsennia» u programi Olesia Donìa «Idejný viebir». Oless Doní, nagadau, ce toj, hto paru desiatylitt tomu buv dlia ukrainciv pryblyzno tym, csiem dlia nyh je siogodnisznia Sawcsenko. Cym poriwnianniam ja pokie sco ne hocsu skazaty nicsogo.

Tak ot, vid Olesia Donìa pieszutt: «Tema programie stosuvatymettsia nescodawnih perejmenuvann mist. Ale csie vsim mistam povernuly jihni istorycsni nazvie? Mie hotily b zrobiety vkliucsennia z panom Jurìem, scob vin rozpoviv pro svoe stawlennia do povernennia Frankiwsku jogo istorycsnoi nazvie – Stanislaviv».

Bliaha-muha, dumaettsia meni, oce tak manipuliacìa! Sco za klasycsna, ta prosto-takie klasniucsa, pidmina poniatt! U naszieh zse «nescodawnih perejmenuvanniah» iszlosia zs nacsebto pro dekomunizacìu. A tut kazsutt – povernennia istorycsnyh nazv. To mozse, ce vzagali odne j te zs? A Dnipro – ce povernuta istorycsna nazva? A Franko, Ivan Jakoviecs, csasom ne komunist?

Ale ce vzse tak sobi – skazaty b, korotkiej epizod nawzdogin juvileu, sco ne vidbuwsia.

Nu v mene prynajmni take vrazsennia, sco ne bulo jogo, juvileu.

 
***** ***** *****

Tekst inszymy abetkamy »

Mozslyvo, ce tillké moe osobéste vrazsennia. J vono, mozslyvo, v csomuss nesluszne, bo ja csogoss nedobacsév. Utim, ja vzagali tut i zjawliausia dlia togo, scob dilytysia suto osobéstymé vrazsenniamé – hocs slusznymé, hocs neslusznymé.

Tak ot. U mene sklalosia vrazsennia, nibé v Ukraini 28 trawnia 2016 roku faktycsno ne zaüvazsély sotoi ricsnyci z dnia smerti Ivana Franka. A ricsnycia, csort zabéraj, bula vse-také sotou. Vé sobi ce uawliaete? Riwno sto rokiv prozséla nacìa bez togo, hto stvoryv, végadav abo j vidkryv dlia nei pewni kategoriällni parametry jii isnuvannia, prycsomu taki, sco u znacsní svoij csastyni zalyszauttsia j nyni gostro aktuällnymé. Csudovéj pryvid dlia nei, dlia nacii, jakoss po-osoblyvomu ciu postatt uszanuvaty, jakoss ti parametry perebraty, pereinventaryzuvaty, pereglianuty, zapdejtyty i zapǵrejdyty. Ale nacìa povelasia cilkom typovo dlia sebe – zabula. Csé to pak, jak ja vzse desco vésce zaznacsév, ne zaüvazséla i propustyla-proihala.

Usia nacìa v cilomu. Za véniatkom killkoh awtoriv ciogo védannia.

I sce za véniatkom vidomogo ne v miru ruhlyvogo politpersonazsa, v jakogo ne tillké prizvésce rymuettsia z Frankovém, ale j nazva partii desco vidluniue tìeu, kotru Franko spiwzasnovuvav sce 1890-go. Ale vin, cej personazs, ne rahuettsia, bo zamistt Frankovogo molota dlia lupannia skaly v niogo vsiogo lysz véla dlia powsiudnogo gnojometannia.

Tozs i mova ne pro niogo, a vse-také pro Frankovu ricsnyciu.

Sco nas ciogo razu vidvoliklo vid takogo istorycsno cinnogo, sco daettsia raz na sto rokiv, szansu? Dzsamala? Sawcsenko z TymoszenkoU? Sce hto-nebudd? Spészemo j ciogo razu naszu neüvazsnistt na vijnu? A mozse, cia vijna tomu j mordue nas teper, sco mé neüvazsni z Frankom, sco mé jogo ne bacsémo?

Ni, zagalom use zrozumilo. Rosijsskomowna verhiwka cìei krainy Franka liubéty (csé znaty prynajmni) ne mozse, bo ne mae v sobi vid pryrody zsodnogo kodu dostupu do jogo mesydzsiv. Zsodnogo derzsawnogo organu rozuminnia, inszémé slovamé. Ale hocsa b zdorovéj gluzd «derzsawnykiv», do takoi miry nacsebto perejniatyh «edynstvom stranы», mav bé jim pidkazuvaty strategicsnu vazslyvistt togo, hto, perelamawszy ledd ne sam-odyn taku masovu j masovanu inertnistt vlasnogo narodu, také nawcsyv jogo nazyvaty sebe ne rusynamé, a ukrainciamé? Csé hocs bé togo, hto vzse cilyh 120 rokiv tomu (opa-na, sce odyn juvilej!), u svoij statti 1896 roku, zaavév usiomu svitovi, sco «i mé v Ewropi»?

Zdorovéj gluzd mav bé, ale, zdaettsia, ne pidkazav. A Slawko Vakarcsuk, csé ne jedyný vzse nateper pop-uliaryzator Ivana Franka v Ukraini, ocsevédno, nadmiru sturbovaný svitovém turom, ne nagadav. U Lvovi zs vidznacsély tak, jak zagalom use vidznacsautt u Lvovi.

Z Szewcsenkom krasce. Do Szewcsenka nas povernuly Majdan i smertt Nigoana. Tomu Szewcsenka mé hocs i ne csétaemo, ale znovu liubémo.

Z Frankom girsze. Vazsko uavéty sobi, scob htoss, napryklad, zaplakav nad jogo virszem. Nad Szewcsenkovém ce legsze sobi uavéty. Ot ja lysz podumau sobi pro svou babciu Irenu Karliwnu – jak vona sylkuettsia csétaty meni Szewcsenka vgolos – a v nei nicsogo ne véhodytt, bo vona tut-také zahodyttsia placsem. A nad Frankom vona placsem ne zahodylasia, ce prawda. Franko zaskladný dlia prosto placsu, zaintelektuällný dlia scéryh ukrainsskéh golosinn.

Nu ale zs ce ne prycséna dlia togo, scob zabuvaty j ne znaty! Scob cilyh sto (cyfrou: 100!) rokiv na kalendari ne zaüvazséty. Bo ce zs, powtoriuu, bula ne jakass nedoluga 77-ma ricsnycia, csé 81-sza abo 99-ta, ce bula sota. Sto rokiv samotnosti, skazav bé Markes. Csé sto rokiv neprytomnosti?

Tym csasom telefonuutt, a potim i pészutt vid Szustera, zaproszuucsé na «priame skajpove vkliucsennia» u programi Olesia Donìa «Idejný vébir». Oless Doní, nagadau, ce toj, hto paru desiatylitt tomu buv dlia ukrainciv pryblyzno tym, csém dlia nyh je siogodnisznia Sawcsenko. Cym poriwnianniam ja poké sco ne hocsu skazaty nicsogo.

Tak ot, vid Olesia Donìa pészutt: «Tema programé stosuvatymettsia nescodawnih perejmenuvann mist. Ale csé vsim mistam povernuly jihni istorycsni nazvé? Mé hotily b zrobéty vkliucsennia z panom Jurìem, scob vin rozpoviv pro svoe stawlennia do povernennia Frankiwsku jogo istorycsnoi nazvé – Stanislaviv».

Bliaha-muha, dumaettsia meni, oce tak manipuliacìa! Sco za klasycsna, ta prosto-také klasniucsa, pidmina poniatt! U naszéh zse «nescodawnih perejmenuvanniah» iszlosia zs nacsebto pro dekomunizacìu. A tut kazsutt – povernennia istorycsnyh nazv. To mozse, ce vzagali odne j te zs? A Dnipro – ce povernuta istorycsna nazva? A Franko, Ivan Jakovécs, csasom ne komunist?

Ale ce vzse tak sobi – skazaty b, korotkéj epizod nawzdogin juvileu, sco ne vidbuwsia.

Nu v mene prynajmni take vrazsennia, sco ne bulo jogo, juvileu.

OBHOVORENNIA