Ce sviaščenna vijna, idioty

arturo-perez-reverte

Rik v publicystyci — ce vičnisť. A cej, z veresnia mynuloho roku, tekst vidomoho ispanśkoho romanista Arturo Pereza-Reverte navpaky — nabuv osoblyvoho zvučannia teper, pislia 11/13…

Superečlyvo, nebezpečno – i naviť nemožlyvo – korystuvatyś pryvilejamy rymśkoho hromadianyna i vodnočas aploduvaty varvaram

Šašlyky i pyvo. My sydymo v zatinku kriposnoji stiny Meliľji, mij spivrozmovnyk – miž namy trydciať rokiv pobratymstva – vidkydajeťsia na spynku stiľcia i hirko usmichajeťsia. «Vony ne rozumijuť, ci idioty, – kaže vin. – Ce vijna, i my beremo v nij učasť. Ce tretia svitova vijna, a vony nijak ne zbahnuť».

Mij druh znaje, pro ščo hovoryť, tomu ščo vin vže davno soldat na cij vijni. Soldat bez imeni ta vijśkovoji formy. Z tych, komu často dovodyťsia spaty z pistoletom pid poduškoju.

«Ce vijna, – povtoriuje vin uperto, vmočujučy vusa v pyvnu pinu. – I my prohrajemo v nij čerez vlasnu tupisť. Usmichajučyś vorohu».

Sluchajučy joho, ja dumaju pro voroha. I meni ne treba napružuvaty ujavu, častynu svoho žyttia ja prožyv u cych krajach. Zvyčaji, metody, sposoby čynyty nasyľstvo. Vse ce meni znajome. Use povtoriujeťsia, jak povtoriujeťsia istorija z časiv turkiv, Konstantynopolia i chrestovych pochodiv. Naviť z časiv Termopil.

Jak povtorylasia v Irani, koly tamtešni jolopy i tutešni durni tišylysia povalenniu šacha i prychodu vyzvolytelia Chomejni i joho ajatol. Jak povtorylasia, koly usi rozpuskaly slyny, dyvliačyś na rozmajiti arabśki vesny, jaki vrešti-rešt – jaka nespodivanka dlia profesijnych idíotiv – vyjavylysia preliudijamy do bezprosvitnych zym. Zym, jakych i treba čekaty, koly slovamy «svoboda» i «demokratija» – ci zachidni poniattia, jaki my čerez naše nevihlastvo vvažajemo prydatnymy dlia eksportu v zamoroženomu vyhliadi, bo virymo v dobrotu liudśkoho sercia, – vrešti-rešt počynajuť rozporiadžatysia sviaščenyky, imamy, žerci čy jak by vony ne nazyvalysia, fanatyky v tiurbanach čy bez, jaki rano čy pizno – sered svojeji takoji samoji fanatyčnoji pastvy – znovu pidtverdžujuť pravdyvisť toho, ščo napysav baron Hoľbach u XVIII st.: «Koly liudy dumajuť, ščo bojaťsia lyše svoho boha, to zazvyčaj vony ne zupyniajuťsia ni pered čym».

Tomu ščo ce džychad, idioty. Sviaščenna vijna. Ce znaje mij druh z Meliľji, ce znaju ja zi svoho nevelyčkoho osobystoho dosvidu, ce znaje toj, chto tam pobuvav. Ce znaje toj, chto čytav istoriju, abo zdaten protystojaty hazetam i telebačenniu, ne vtračajučy jasnisť rozumu.

Ce znaje toj, chto bačyť v Interneti tysiači video ta foto strat, vidrubanych holiv, maliukiv, jaki usmichajučyś pokazujuť tila tych, komu pererizaly horlo jichni baťky, žinok i ditej, zgvaltovanych za te, ščo buly ne virnymy islamu, kamenovanych pereliubnyć (čomuś pro ce movčať radykaľni feministky, jaki tak emocijno reagujuť na inši durnyci); ce znaje toj, chto bačyť video zločynciv, jaki pererizajuť horla na žyvo i kryčať pry ciomu «Allach Akbar», a desiatky hliadačiv ce znimajuť na svoji prokliati mobiľni telefony.

Ce znaje toj, chto čytav napysanyj na plakati tekst, ščo joho chlopčyk-musuľmanyn demonstruje ne v Iraku, a v Avstraliji: «Rubajte holovy vsim, chto obražaje Proroka!» Ce znaje toj, chto bačyv plakat, vystavlenyj studentom-musuľmanynom – i ne v Damasku, a v Londoni, – jakyj poperedžaje: «My skorystajemosia z vašoji demokratiji, aby zrujnuvaty vašu demokratiju».

Zachodu, Evropi znadobylysia stolittia straždań, aby zdobuty nynišniu svobodu. Ty možeš buty pereliubnyceju, i tebe za ce ne kamenujuť, čy bohochulyty, i tebe za ce ne spaliať i ne povisiať na pidjomnomu krani. Ty možeš nosyty korotku spidnyciu, i tebe ne nazyvatymuť šliondroju.

My nasolodžujemosia požytkamy cijeji boroťby, v jakij zdobuly peremohu pislia bahatioch bytv suproty našych vlasnych fanatykiv, v jakych naklaly holovamy zanadto bahato dobrych liudej: bytv, jaki Zachid rozvjazav, koly buv molodyj i šče mav viru.

Ta zaraz molodymy je inši: chlopčyk z plakatom, toj, chto tne holovy, fanatyk, hotovyj zabraty iz soboju na toj svit trydciať nevirnych i voznestysia na nebesa. V istoryčnych terminach vony je novymy varvaramy.

Evropa, de narodylasia svoboda, stara, bojahuzlyva i schyľna do demahohiji; todi jak radykaľnyj islam molodyj, chorobryj, holodnyj, vidčajdušnyj i z jajciamy jakraz tam, de treba.

Jim do odnoho miscia, ščo v nych pohanyj imidž v Interneti: navpaky, ce šče odna zbroja u jichnij vijni. Vony praciujuť zi svojim bohom v odnij ruci i terorom v inšij na svoju vlasnu klijenturu. Na islam, jakyj mih by buty myrnym i liberaľnym, jak často cioho bažaje, ale nikoly ne može cioho dosiahnuty, potrapyvšy v pastku vlasnych socíoteologičnych superečnostej.

Dumaty, ščo ce možna vyrišyty perehovoramy abo poturanniam, je ne prosto nejmovirnoju hlupotoju. Ce samohubstvo.

Napoliahaju: zahliańte v Internet i skažiť, pro ščo tam do cholery možna domovliatysia. I z kym. Ce vijna, i jij možna lyše protystojaty. Pryjniaty jiji bez kompleksiv.

Tomu ščo linija frontu prochodyť ne lyše tam, po toj bik ekranu televizora, ale j tut. V samomu serci Rymu. Tomu ščo – hadaju, ja pysav ce davno, choča ce mih buty i ne ja – ce superečlyvo, nebezpečno – i naviť nemožlyvo – korystuvatyś pryvilejamy rymśkoho hromadianyna i vodnočas aploduvaty varvaram.

OBHOVORENNIA