Charles Bukowski: “Liudy… Zdebiľšoho ja možu obijtysia i bez nych”

Intervju pyśmennyka Charlesa Bukowski aktorovi Seanu Pennu dlia žurnalu «Interview» (vereseń, 1987 r.).

charles-bukowski

PRO ALKOHOĽ

Alkohoľ, možlyvo, odna z najznačnišych rečej na zemli, i my nepohano ladnajemo. Vin rujnivnyj dlia biľšosti liudej, ale ne dlia mene. Vse te, ščo ja stvoriuju, ja robliu, poky pjanyj. Naviť z žinkamy. Rozumiješ, ja zavždy buv strymanyj pid čas seksu, a alkohoľ zrobyv mene biľš viľnym, seksuaľno viľnym. Ce polehšennia, tomu ščo ja, vzahali-to, dosyť bojazkyj i zamknutyj, a alkohoľ dozvoliaje meni buty takym sobi herojem, jakyj prostuje kriź čas i prostir, zdijsniujučy vsi ci herojśki včynky. Tak ščo ja liubliu joho!

“PERŠYJ RAZ”

Peršyj, vin že i najdyvnišyj – vona navčyla mene vsich cych štučоk. Ja ničoho ne znav. Vona skazala: «Znaješ, Chenk, ty velykyj pyśmennyk, ale ty nifiga ne znaješ pro žinok!» – «Ščo ty maješ na uvazi? Ja bahatioch peretrachav» – «Ni, ty ne rozumiješ. Daj-no ja navču tebe dečomu» – «Ok». «Ty chorošyj učeń, schopliuješ na liotu». Ot i vse. Vse ce lajno typu «eatin’ pussy» – svoho rodu zasib. Meni podobajeťsia daruvaty jim nasolodu, ale… Posluchaj, vse ce pereocinene. Seks velyka rič tiľky todi, koly biľše ničym zajniatysia.

PRO PYŚMENNYCTVO

Ja nikoly ne pyšu vdeń. Ce jak holym probihtyś po mahazynu. Kožen može pobačyty tebe. A vnoči – ot todi ty možeš poštukaryty.

PRO POEZIJU

Ja zavždy zhaduju seredniu školu – koly lunaly slova «poet» abo «poezija», vsi počynaly smijatysia i žartuvaty. I ja možu pojasnyty čomu, bo poezija – ce faľšyvka. Vona zanadto pereocinena. Ce kupa motlochu. Majže vsi virši – ce nisenitnycia. Ce obduriuvannia, pidrobka.

PRO ŠEKSPIRA

Vin nečytabeľnyj i pereocinenyj. Ale liudy naviť ne chočuť cioho čuty. Rozumiješ, ty ne možeš zazichnuty na sviate. Šekspira pronesly kriź stolittia. Ty možeš skazaty: «On toj sučyj syn – všyvyj aktor!» Ale ty ne možeš skazaty, ščo Šekspir – hivno. Jakščo ščoś isnuje z davnich pir, to vsi ci snoby tak i pryrostajuť do nioho. Jakščo snoby vidčuvajuť, ščo ščoś zachyščene, to vony prylypajuť do cioho. I koly v cej moment ty hovoryš pravdu, vony bisiaťsia, bo ty napadaješ na jichnie myslennia. Meni ce ohydno.

PRO ŽYTTIA

Žyttia maloprynadne, osoblyvo koly ščodnia praciuješ po visim abo dvanadciať hodyn. Biľšisť liudej žyvuť same tak, prynajmni pjať dniv na tyždeń. Vony ščo, liubliať žyttia? U nas z nymy nemaje pidstav liubyty žyttia. Visim praciuješ, visim spyš. Jakščo vidniaty šče čas na te, ščo ne možna ne robyty – otrymannia vodijśkych prav, zamina šyny, svarky z podruhoju, – to v dobu zalyšajeťsia pivtory-dvi hodyny. Tiľky dvi hodyny ty žyveš, jak ty chočeš. Ja žyv tak rokamy. I ja ne liubyv take žyttia. Toj, chto liubyť take žyttia, – jolop.

PRO SMERŤ

Znaješ, my žachlyvi. Jakščo my zmožemo ce zrozumity, to zmožemo poliubyty sebe. Zrozumij, naskiľky my bezhluzdi, z našymy kyškamy, po jakych teče lajno, koly my dyvymosia v oči odyn odnomu i hovorymo «Ja tebe kochaju». Vse vseredyni nas kamjanije, peretvoriujeťsia v lajno, ale my nikoly j ne puknemo poruč odyn z odnym. Tut je nad čym posmijatysia.

A potim my vmyrajemo. Ale smerť ne zaslužyla nas. Vona ne predjavliaje nijakych dokaziv – my predjavliajemo. A narodžennia – chiba my zaslužyly na žyttia? Mene ce oburiuje. Mene oburiuje smerť. Mene oburiuje žyttia. Ja oburenyj tym, ščo čipliajusia miž nymy. Ty znaješ, skiľky raziv ja namahavsia pokinčyty žyttia samohubstvom?

PRO LIUDEJ

Ja ne duže-to dyvliusia na liudej. Ce zavažaje. Jakščo dovho dyvyšsia na kohoś, to počynaješ stavaty schožym na nioho.

Liudy… Zdebiľšoho ja možu obijtysia i bez nych. Vony spustošujuť mene, a ne navpaky. Ja ne vidčuvaju povahy do žodnoji liudyny. Čerez ce u mene buvajuť problemy. Ja brešu, ale povir meni, ce pravda.

PRO VPIZNAVANISŤ

Neščodavno sydžu tam, i vidčuvaju, ščo na mene vytriščajuťsia. A ja znaju, ščo bude dali, tomu vstaju, ščob pity, rozumiješ, tak? I tut počynajeťsia: «Vybačte…», i ja vidpovidaju: «Tak, v čomu sprava?» Vin zapytuje: «Vy Bukowski?» Ja kažu: «Ni!», Na ščo vin: «Dumaju, liudy zapytujuť u vas ce ščorazu, čy ne tak?», i ja: «Tak!» i jdu. Vtim, my vže ce obhovoriuvaly. Pryvatne žyttia bezcinne. Znaješ, meni podobajuťsia liudy. Ce čudovo, ščo vony liubliať moji knyžky i vse take. Ale ja – ne knyha, rozumiješ? Ja toj chlopeć, jakyj jich pyše, ale ja ne choču, ščob mene obsypaly trojandamy i tak dali. Ja choču, ščob vony daly meni spokijno podychaty. A jim chočeťsia pospilkuvatysia zi mnoju. Vony očikujuť, ščo ja prytiahnu kiľka povij, postavliu dyku muzyku i vrižu komuś, a? Ale vony-to čytajuť opovidannia! Mať vašu, vse ce stalosia 20-30 rokiv tomu!

PRO SLAVU

Vona rujnivna. Vona povija i suka, rujnivnyk na vsi časy. Meni vypala najsolodša slava, bo ja znamenytyj v Evropi i nevidomyj tut. Ja ščaslyvčyk. Slava po-spravžniomu strašna. Vona miriaje tebe spiľnym znamennykom, i vid cioho mizky praciujuť značno hirše. Tak ne hodyťsia. Vybyraty publiku samomu kudy krašče.

PRO SAMOTNISŤ

Ja nikoly ne buv samotnim. Buvalo, sydiv u kimnati i počuvavsia pryhničeno, v mene bula depresija, meni bulo tak paskudno, ščo hirše prosto nikudy, ale ja nikoly ne dumav, ščo chtoś može zajty v kimnatu i dopomohty meni. Inšymy slovamy, samotnisť – ce ščoś, ščo nikoly mene ne turbuvalo, tomu ščo ja zavždy vidčuvaju cej žachlyvyj sverbiž samotnosti. Vin prysutnij na večirci, na stadìoni, povnomu radisnoho liudu – vsiudy ja vidčuvaju samotnisť. Cytujučy Ibsena: «Najsyľnišyj zavždy najsamotnišyj».

Ja nikoly ne dumav, typu: «Tak, siudy pryjde sympatyčna biliavka, potrachajeťsia zi mnoju, potre meni jajcia, i ja počuvatyś prekrasno» – ce ne dopomože. Nu, ty znaješ, jak ce zazvyčaj buvaje z liuďmy: «Vau, siohodni večir pjatnyci, a ty ščo robyš? Prosto sydyš tut?» – «Tak». Tomu ščo zovni ničoho nema. Tiľky tupisť. Tupi liudy zbyrajuťsia z tupymy liuďmy. Nechaj otupliaje sebe. Ja nikoly ne straždav vid neobchidnosti pity kudy-nebuď vvečeri. Ja chovavsia v barach, bo ne chotiv chovatysia na fabrykach. Ot i vse. Vybačajuś pered miľjonamy, ale ja nikoly ne buv samotnim. Ja liubliu sebe. Ja – najkrašča rozvaha z toho, ščo v mene je. Davajte pyty biľše vyna!

PRO VIĽNYJ ČAS

Ce duže važlyvo – vmity vidpočyvaty. Temp – ce holovne. Ale bez zupynok i tryvaloho bajdykuvannia – tak ty možeš vse vtratyty. Buď ty aktor, domohospodarka, chto-zavhodno, majuť buty dovhi perervy miž pikamy, koly ty ničoho ne robyš. Ty prosto ležyš u ližku i dyvyšsia u steliu. Ce duže, duže važlyvo. Prosto zovsim ničoho ne robyty – duže i duže važlyvo. I skiľky liudej v sučasnomu suspiľstvi tak robliať? Duže nebahato. Tomu navkolo tak bahato boževiľnych, rozčarovanych, serdytych i spovnenych nenavysti liudej.

Davno, šče do toho, jak ja poznajomyvsia z bezliččiu žinok i odružyvsia, ja zakryvav vsi štory i liahav u ližko na try abo čotyry dni. Vstavav tiľky posraty. Ja zjidav banku bobiv i povertavsia nazad v ližko. Potim ja odiahavsia i vychodyv nazovni. I soniačne svitlo bulo čudovym, i zvuky buly šaleni. Ja vidčuvav sebe spovnenym syl, nemov perezariadžena batarejka. Ale znaješ, ščo stavylo na misce? Perše liudśke oblyččia, jake meni traplialosia, – i ja vidrazu vtračav polovynu svoho zariadu. Ohydne, puste, bezhluzde, bezdušne oblyččia, zabyte kapitalizmom. «Ooo! Polovyny jak ne buvalo». Ale vse odno – ce toho varte, adže polovyna šče zalyšalasia.

Tak ščo takyj viľnyj čas. Ale ja ne maju na uvazi jakiś hlyboki rozdumy, ja maju na uvazi – žodnych dumok vzahali. Bez rozdumiv pro progres, pro samoho sebe. Prosto, jak slymak. Ce prekrasno.

charles_bukowski_cats

PRO KRASU

Nemaje takoji reči jak krasa, osoblyvo v liudśkomu oblyčči. Spravžnia «krasa», zvyčajno, jde vid charakteru, a ne vid toho, jakoji formy brovy. Biľšisť žinok, jakym ja hovoryv, ščo vony krasyvi, – žach, vony vyhliadaly jak supnyci.

PRO PRESU

Ja nasolodžujusia pohanymy rečamy, skazanymy pro mene. Ce zbiľšuje prodaži i zlyť mene. Ja ne liubliu, koly vse dobre, tomu ščo ja sam chorošyj. A zlisť? Vona daje dodatkovyj prostir.

PRO SMILYVISŤ

Biľšisť tak zvanych smilyvych liudej pozbavleni ujavy. Vony ne možuť sobi ujavyty, ščo staneťsia, jakščo ščoś raptom pide ne tak. Spravžnia vidvaha pryhničuje ujavu, i zmušuje liudej robyty te, ščo vony povynni robyty.

PRO STRACH

Ja ničoho ne znaju pro ce. (Smijeťsia)

PRO BIĽ

Koly ja buv dytynoju, u mene buly velyki naryvy i mene sverdlyly. Vid cioho ty stavav stijkišym do boliu. Jakoś v poliklinici, koly mene prosverdlyly naskriź, chtoś zauvažyv: «Ja nikoly ne bačyv, ščob chtoś buv takym spokijnym pid holkamy». Ce ne chorobrisť – jakščo ty otrymav pevnu kiľkisť fizyčnoho boliu, to dali ty staješ spokijnišym – ce rozvytok, prystosuvannia.

PRO VIRU V BOHA

Vira choroša dlia tych, u koho vona je. Tiľky ne treba nahružaty cym mene. U mene viry v moho vodoprovidnyka biľše, niž u vične žyttia. U vodoprovidnykiv choroša robota, vony pidtrymujuť stik lajna.

PRO MORAĽ

Sytuacija može buty zovsim ne žachlyvoju, ale oś toj, chto sudyť, može peretvoryty jiji na suciľne peklo. Dumaju, liudy perevčylysia. Ty chočeš diznatysia, ščo vidbuvajeťsia z toboju, jak ty budeš na ce reaguvaty. Ja zaraz skažu dyvne slovo – «dobro». Ne znaju, zvidky vono bereťsia, ale ja vidčuvaju, ščo vid narodžennia v nas je jakaś častynka dobroty. Ja ne viriu v Boha, ale ja viriu v ciu «dobrotu», jaka jak stryžeń prochodyť kriź nas. Jiji možna vychovaty. Zavždy vidbuvajeťsia ščoś čarivne, koly na avtostradi, zabytij mašynamy, chtoś raptom zviľnyť dlia tebe misce, ščob ty perebuduvavsia v inšyj riad. Ce vseliaje nadiju.

PRO INTERVJU

Ce zbyvaje z pantelyku, niby tebe za ruku schopyly. Tak ščo ja nikoly ne hovoriu vsijeji pravdy. Ja liubliu pohraty i požartuvaty trochy, tomu ja trochy dezinformuju, ščob rozvažytysia i nahovoryty durnyć. Jakščo chočete diznatysia pro mene, nikoly ne čytajte intervju. Ce – v tim čysli.

OBHOVORENNIA