Mychajlo Kociubynśkyj. «Utoma»

vtoma_okean

Duša moja vtomlena — i naviť toj žaľ, ščo počuvaju, nahaduje lyš usmich, zastyhlyj na oblyčči mercia…

Ja maju žaľ do neba, bo chmary, ščo prochodiať po niomu, ne lyšajuť tam žodnoho slidu: vono znov staje jasnym j blakytnym.

Žaľ maju do zemli, bo tini, ščo vkryvajuť jiji, peresunuťsia na inše misce, i, de bulo ťmiano i sumno, znov liaže zoloto soncia.

Z žalem dyvliuś na vodu: mov dzerkalo, odbyvaje vona krasu svitu, i koly nevdovolena naviť — lamle vsi liniji j farby i tvoryť svoje.

I maju žaľ ja do osinnioji roslyny: kožna bruńka chovaje v sobi nadiju žyttia i dasť novi pahony.

Todi jak ja…

Todi jak popil nadij mojich neruchomoju chmaroju zavys nadi mnoju, todi jak sonce ščastia ne zžene z duši tinej, jak dzerkalo duši mojeji pomerklo, poťmaryloś, ne odbyva ničoho, todi jak te, ščo obletilo i stalo holym,— ne rozivjeťsia znovu.

I čom ne žyvu ja, vyšča istota, jak te mertve nebo, jak nežyva zemlia, jak voda, jak roslyna?

Spytaty?

Ne choču… Vtomyvsia…

OBHOVORENNIA