Myhajlo Kociubynsskyj. «Utoma»

Dusza moja vtomlena — i navitt toj żall, szczo poczuvaju, nagaduje lysz usmih, zastyglyj na oblyczczi mercia…

Ja maju żall do neba, bo hmary, szczo prohodiatt po niomu, ne lyszajutt tam żodnogo slidu: vono znov staje jasnym j blakytnym.

Żall maju do zemli, bo tini, szczo vkryvajutt jiji, peresunuttsia na insze misce, i, de bulo ttmiano i sumno, znov liaże zoloto soncia.

Z żalem dyvliuss na vodu: mov dzerkalo, odbyvaje vona krasu svitu, i koly nevdovolena navitt — lamle vsi liniji j farby i tvorytt svoje.

I maju żall ja do osinnioji roslyny: kożna brunnka hovaje v sobi nadiju żyttia i dastt novi pagony.

Todi jak ja…

Todi jak popil nadij mojih neruhomoju hmaroju zavys nadi mnoju, todi jak sonce szczastia ne zżene z duszi tinej, jak dzerkalo duszi mojeji pomerklo, pottmaryloss, ne odbyva niczogo, todi jak te, szczo obletilo i stalo golym,— ne rozivjettsia znovu.

I czom ne żyvu ja, vyszcza istota, jak te mertve nebo, jak neżyva zemlia, jak voda, jak roslyna?

Spytaty?

Ne hoczu… Vtomyvsia…

OBHOVORENNIA