Zi Schodu na Zachid: jak podružžia z Luhanśka vidkrylo restoraciju u Frankivśku

Darynu ta Oleha meni porekomenduvaly dlia intervju jak pereselenciv. Vyjavylosia, ščo vony vyjichaly z Luhanśka šče navesni 2013 roku. Speršu – do Ľvova, a zhodom – do Frankivśka. Vidkryly studentśke kafe v Instytuti turyzmu, a try misiaci tomu – restoraciju «Komiľfo».

luhofranyk1

«Perspektyv ne bulo»

U Frankivśku rodyna meškaje vže pivtora roku. Same tut jim vdalosia vidkryty vlasnu spravu. Tož na pytannia, ščo pryvelo jich do mista, vidpovidajuť: robota.

V Luhanśku Oleh i Daryna ponad desiať rokiv praciuvaly v restorannomu biznesi.

– Restoranna sprava – ce naše. Ja šef-kuchar, a Daša zajmajeťsia restorannym obsluhovuvanniam. U ciomu majemo dosvid. Tomu j vidkryly ne budiveľnu kompaniju, a restoran, – kaže Oleh.

U studentśkij jidaľni v Instytuti turyzmu podružžia namahajeťsia proponuvaty cikavi stravy za pomirnymy cinamy: «Ja znaju, jaki produkty možuť nadaty objemu, smaku, de ščo pojednaty, vykorystaty cikavi sučasni nazvy». Napivžartoma zhaduju mafiny j čizkejky, na ščo Oleh serjozno vidpovidaje:

– Tak, i čijabatu italijśku pečemo. Spartaky, medivnyky, kruasany, i naviť kuriači šašlyčky na hryli. Možuť že buty v sezon kuriači šašlyčky za pomirnoju cinoju, pravyľno? Ale student – ce takyj spožyvač, jakomu zavždy doroho.

Jidaľnia dije takož jak navčaľno-vyrobnyčyj kompleks dlia studentiv, de provodiať majster-klasy. Oleh pryhaduje, jak navčaly studentiv hotuvaty okeaničnu rybu dorado. Siohodni u «Komiľfo», zitchaje, bojiťsia naviť dumaty pro rybu. Mintaj ne zaproponuješ, a ciny na restorannu rybu nepomirno vysoki.

Ideja restoraciji «Komiľfo» v tomu, ščo vse vyhotovliajuť vlasnoruč: chlib, morozyvo, varenyky, kvas, lymonad.

U zakladi zatyšno, hraje spokijna muzyka. V interjeri – elementy provansu chymerno pojednujuťsia zi slidamy poperednioho zakladu – zolotym liplenniam na stinach. Ale vidčuvajeťsia, ščo spokij ciomu misciu perejšov vid joho vlasnykiv.

– Liudy v Ivano-Frankivśku liubliať prosto zajty na kavu v zaklad, liubliať spilkuvatysia. V Luhanśku takoji zvyčky ne bulo. I ciny dosyť vysoki – restorany orijentovani na finansovo zabezpečenych. Tomu liudy perevažno chodiať tudy na sviata, – porivniuje Daryna.

Čolovik dodaje:

– V Luhanśku vlasnyky restoraniv – u vuhiľnomu biznesi, biznesi kopanok. Ščob u tomu misti sebe realizuvaty, treba duže bahato hrošej. Perspektyv ne bulo.

Ce odna z pryčyn, čomu podružžia ne syľno vahalosia, čy vyjiždžaty do Ľvova, ščojno vynykla možlyvisť.

– I šče v nas molodšyj syn autyst. U Ľvovi je zaklady, jaki mohly b dopomohty. V Luhanśku ne bulo, – kaže Oleh.

«Krašče kupyty televizor…»

V Luhanśku rodyna meškala v samomu centri mista, poruč iz budivleju SBU. Choč pojichaly z mista šče u travni 2013 roku, Luhanśk časiv ATO Daryna bačyla na vlasni oči.

– Vostannie ja bula v Luhanśku mynuloho roku, v červni, koly bulo perše peremyrja na desiať dniv. Potribno bulo vyvezty z mista avtomobiľ ta dejaki reči. Todi separatysty zabyraly chlopciv i mašyny na blokpostach. Tomu my vyrišyly jichaty vdvoch iz divčynoju brata.

Pryjichaly potiahom. Providnyk dyvuvavsia: «Divčata, vsi vyjiždžajuť, a vy v Luhanśk jidete». Do Luhanśka jichaly vsioho dvi čy try liudyny na veś vahon. My todi švydeńko vporalysia, za odyn deń. Vyjiždžaly z mista čerez Triochizbenku, Novoajdar, bo Metalist uže obstriliuvaly.

Čy bulo strašno? Trošky. Ale to ničoho.

Zapytuju, čy ne sumujuť za mistom, u jakomu prožyly vse žyttia. Daryna i Oleh zamysliujuťsia. Pohodžujuťsia na tomu, ščo, choča dytiači spohady pro ridne misto j pryjemni, ta sučasnyj Luhanśk jich ne vlaštovuvav.

– Ja b ne skazala, ščo Luhanśk – pohane misto. Ale duže poserednie. Liudy tam buly perevažno zadovoleni tym, ščo majuť. Ne chotily nijakoho rozvytku: je v mene robota – i ja biľše ničoho ne choču.

Biľšisť liudej naviť ne vyjiždžala nikoly z Luhanśka ta oblasti. Jim staje toho, ščo majuť, a diznatysia ščoś biľše, trošky dali, jich uže ne cikavyť. Krašče kupyty televizor, niž pojichaty ščoś podyvytysia.

My, choč i jizdyly po Ukrajini, ale zachidniše Kyjeva do perejizdu ne buly nikoly.

Zreštoju, Daryna ziznajeťsia, ščo zavždy chotila vyjichaty z Luhanśka.

– Ja čomuś zovsim ne sumuju za mistom i naviť za liuďmy. Vsi blyźki druzi vyjichaly, my z usima bačymosia, jizdymo do nych, a vony – do nas.

Tut, v Ivano-Frankivśku, zemliaky znajšly nas za nomerom mašyny. Prychodiať: «Ce vaša mašyna? – Tak. – O, vy z Luhanśka! A my z Donećka!

Najbiľše čipliaje te, ščo baťky lyšylysia tam. I dity chočuť pojichaty do babusi. Ale baťkam vže po simdesiat. Svoja chata, svoje vse – kudy vže jichaty? Cile žyttia provely tam, i v takomu vici vže nemaje ni bažannia, ni syl ščoś zminiuvaty.

Oleh mirkuje vholos. Z odnoho boku, Luhanśk prodovžuje buty jichnim mistom. Ale je te, ščo vidštovchuje:

– Pislia cych podij – jak obrubalo. Jak napliuvaly v dušu. Takyj bried nahorodyly… I liudy taki zaraz, až hydko.

Kiľka sliv pro Frankivśk

Naprykinci rozmovy Oleh ide po spravach, a ja rozpytuju Darynu pro vražennia vid Ivano-Frankivśka. Čy zručno j pryjemno tut žyty?

Na ščo žinka pryhaduje istoriju, jaka trapylasia z neju v misti:

– Neščodavno ščoś stalosia z kolesom. My spynylysia, uvimknuly avarijku. I jakyjś čolovik, ščo projiždžav na busi, zupynyvsia, spytav, ščo trapylosia. Podzvonyv znajomomu majstrovi.

Bahato takych vypadkiv. Česno, v Luhanśku ja takoho ne pamjataju. Biľšisť žyve tiľky svojim žyttiam i vlasnymy spravamy. Takoho, ščob prosto dopomohty, ridko zustrineš.

OBHOVORENNIA