Polittechnologiji u styli dzen

zen-polit

Dzen-polittechnolog

Kolyś ja buv znajomyj z odnym rosijśkym polittechnologom, jakyj sam nazyvav sebe dzen-polittechnologom. Ja todi malo znav pro dzen. Zreštoju, ja j teper malo znaju, ale todi znav šče menše. Tomu pyľno sposterihav za rosijśkym kolegoju, namahajučyś zbahnuty, ščo ž za chreń taka cej dzen.

Moskaľśkyj druh pojasniuvav tumanno: «Holovne — ce dosiahnuty satori, ce ščoś tipa prosvitlennia. Ale fiška v tomu, ščo satori — ce ne vidryv vid reaľnosti, a navpaky: povne zlyttia z neju, usvidomlennia sutnosti vsich rečej. Jakščo ty dosiahaješ satori, to vsi fokus-grupy, socíologiji i technologiji tobi pofigu, bo ty sam staješ technologijeju».

– Nu, tut jakraz vse poniatno, — brechav ja. — Ale jak ciu vsiu figeń možna vykorystaty na vyborach?

– Tak prosto ne pojasnyš, treba na praktyci, oś zaraz prosikaj na perehovorach.

My jakraz jšly do klijenta.

V klijenta my duže skoro vpylysia. «Bahato zaležyť vid toho, čy vsi perebuvajuť na tij samij chvyli», — obgruntuvav naš stan dzen-polittechnolog, a vidtak počav vykladaty hospodarevi koncepciju ta ideji našoji kampaniji. Dlia počatku vin pročytav chajku Macuo Basio. Doslivno ne pamjataju, ale ščoś na zrazok toho, ščo «Jakščo vy jiste svoju jižu ta sami perete svij odiah, praciujete v poli, ščob vyrostyty rys, to robyte vse neobchidne na cij zemli i u vas realizovujeťsia vičnisť».

– Ponial? Treba praciuvaty v POLI! — zakryčav vin na klijenta.

– Ne poniav, — zamotav toj holovoju. — Jake v nas pole? U Ľvovi polia nema.

– Pole — ce socíologična metafora. Označaje, ščo treba jty do liudej, vid pidjizdu do pidjizdu, vid kvartyry do kvartyry, buchaty z nymy, žyty jichnim žyttiam, dyvytysia jichnimy očyma i koly vy vidčujete jichni problemy, jak svoji…

Bulo vydno, ščo hospodarevi kabinetu javno ne spodobalasia ideja chodyty po kvartyrach i buchaty bo’zna z kym. Vin sydiv, pochmuro vtupyvšyś u stil. Ja perechopyv joho pohliad. Toj buv spriamovanyj na maleńkoho pavučka, jakyj na toneseńkij sribliastij pavutynci pryzemlyvsia na kraj stolu j teper poviľno povz do joho centru, tudy, de buly rozlyti końjačni kaliužky.

V jakyjś moment dzen-polittechnolog vtoropav, ščo joho ne sluchajuť, zamovk, i my vže vsi troje jak zavoroženi dyvylysia na pavučka. Raptom klijent po-kotiačomu plavno stav pidnimaty doloniu z javnym namirom rozpliuščyty maleńku istotu. Ale v cej moment polittechnolog sprytno schopyv pavučka za nižku, oberežno vidnis do vidkrytoho vikna j akuratno posadyv na pidvikonnia. Potim obernuvsia do klijenta i povahom promovyv:

– Jakščo možna ne vbyvaty, my ne vbyvajemo.

Ne možu garantuvaty, ale zdajeťsia, v ciu myť klijent dosiah prosvitlennia.

Moja metodologija

Odyn mij znajomyj, do jakoho ja stavliusia z velykoju sympatijeju, maje dyvnu zvyčku: vin postijno bere učasť u vyborach, popry te ščo zavždy prohraje. Pryčomu, chymerna rič — dveri začyniajuťsia pered samym joho nosom. Jakščo vin u spysku, prochodiať vsi deputaty, jaki stojať pered nym. Jakščo mažorytarka — vin, jak pravylo, druhyj.

Jakoś vin poznajomyvsia majže z usima vyborciamy na svojemu okruzi, pereciluvav usich ditej, z mužčynamy perejšov na «ty», a babuś famiľjarno klykav po imeni (pravda, čerez «pani») i naviť dijšlo do toho, ščo za vlasnyj košt postavyv u kiľkoch pidjizdach plastykovi vikna. Vse odno druhyj!

Na poperednich vyborach do miśkrady vin vziav na sebe kerivnyctvo partijnoju vyborčoju kampanijeju. Kampanija rozhortalasia zrazkovo, vse po nauci! Bilyj pijar i čornyj pijar, robota z elektoratom i robota z komisijamy, lystivky j agitky, ZMI i «naružka», volonteriv ščiľno kontroliuvaly, ale j ščedro vynahorodžuvaly. Vse jak spindoktor propysav! Zachodžu ja do nych u štab u «deń tyši». Liudy pjuť z počuttiam vykonanoho obovjazku. Mij pryjateľ — vpevnenyj u sobi, zadovolenyj, ale zoseredženyj.

– Jak dumaješ, — pytaje, — 10 vidsotkiv viźmemo?

– Nu, ce ty sam znaješ, ščo pohnav, treba zalyšyty deščo j inšym partijam.

– Nu tak, nu tak, — pohodyvsia vin. — Ale 7–8 — ce točno! U nas i socíologični opytuvannia pokazujuť, ščo ce objektyvna cyfra.

– Znaješ, ja by ne buv takym vpevnenym…, — mliavo ne pohodžuvavsia ja.

– V odnomu ja tverdo perekonanyj — 5 procentiv bude, ja naviť sebe u spysku postavyv za mežamy peršoji pjatirky, nastiľky ja vpevnenyj u našij peremozi.

Rezuľtat — partija leď-leď perepovzla vyborčyj barjer i protiahnula do rady tiľky trioch deputativ. Koly mynuloho roku na vyborach do VRU ja zustriv joho prizvyšče u spysku očevydno prochidnoji partiji, to vže ne vahavsia, a proviv rysku nad joho pozycijeju i vyrachuvav, skiľky vidsotkiv slid nabraty, aby zavesty do parlamentu same taku kiľkisť deputativ, — a vidtak opryliudnyv svij prognoz. Čy varto kazaty, ščo dveri znovu začynylysia pered nosom moho pryjatelia, tobto partija nabrala rivno stiľky, skiľky ja j peredrikav.

Kupa koleg, vraženych točnistiu prognozu, počaly prosyty podilytysia sekretamy metodolohiji. Ja vidpovidav na zapytannia tumanno, husto peresypav kožnu frazu takymy slovamy, jak «empiryčnyj», «ontologičnyj», «ambivalentnyj», «ekspektaciji» toščo. Tobto, po-suti, pafosnym tonom pliv zahaľnovidome. Kolegy vrešti-rešt vtoropuvaly, ščo tajemnyci rozkryvaty ja ne nalaštovanyj, i zaspokojuvalysia.

A ščo ja mih jim rozkazaty? Budučy materijalistom i racíonalistom do kinčykiv nihtiv, ja ne viriu ni v son, ni v pčych, ni v doliu, ni v pryznačennia. Ale vid toho, ščo ja u ščoś ne viriu, vono ž ne perestaje isnuvaty. Tomu treba zmyrytysia z tym, ščo je reči, kotri nemožlyvo ni zbahnuty, ni pojasnyty, jich treba prosto zapamjataty j, po-možlyvosti, vykorystaty.

Čžuanczy

Odnoho razu odnomu merovi Ľvova prysnylosia, ščo vin Prezydent.

Prokynuvšyś, vin sprosonnia vyrišyv vyvčaty anhlijśku movu i žyty po-novomu.

Potomu pobriv do vannoji i vže koly čystyv zuby, raptom podumav: «Nezrozumilo — čy to ja choču staty prezydentom, bo vže žyvu po-novomu, čy to ja žyvu po-novomu, bo choču staty prezydentom».

***

Tyhr-ščo-kradeťsia — drakon-ščo-začajivsia

Zachidni varvary zapytaly majstra kung-fu, čy spravdi toj umije litaty.

– Inodi ja strybaju tak vysoko, ščo neosvičenym liudiam može zdatysia, niby ja litaju, ale naspravdi ja tiľky pravyľno vidštovchujusia, a potomu namahajusia ne nablyžatysia do zemli, — vidpoviv Jet Li.

OBHOVORENNIA